به نظرتان شما چگونه نسبت به کودکتان مسئول هستید؟

فرض کنید با کودکتان به یک مکان عمومی و شلوغ رفته‌اید مانند یک فروشگاه یا رستوران، تصور کنید کودکتان کم‌کم از آن‌همه شلوغی خسته شود، کم‌کم حوصله‌اش سر برود و شروع به انجام رفتارهایی نماید که اصلاً موردپسند شما نیست. احتمال می‌دهم که حداقل یک‌بار این اتفاق را تجربه کرده باشید. عکس‌العمل شما در چنین لحظاتی چیست؟

تعدادی از والدین در چنین مواقعی سریع از کوره در می‌روند و با فریاد و تهدید سعی می‌کنند کودکشان را آرام کنند، شما چطور؟ آیا با آرامش با او صحبت می‌کنید و سعی می‌کنید او را هم آرام کنید؟ خب اگر این روش شما جواب‌گو نبود و کودک به رفتار ناپسندش ادامه داد چطور؟ آیا بازهم می‌توانید به خودتان مسلط بمانید و تحت تأثیر هیجانات منفی قرار نگیرید؟

اقدامک- لطفاً همین حالا لحظه‌ای فکر کنید و واقعاً تصور کنید در چنین شرایطی قرارگرفته‌اید، اگر هم قبلاً خودتان چنین اتفاقی را تجربه کرده‌اید که دیگر تصورش کار سختی نیست. رفتار خودتان را در چنین موقعیتی بررسی کنید، با خودتان صادق باشید و ببینید که چه عکس‌العملی نشان می‌دهید.

آنچه برای من روشن است این است که اکثر والدین خودشان را مسئول رفتارهای کودکشان می‌دانند و به همین خاطر احساس می‌کنند که اگر کودک رفتار ناپسندی از خود نشان می‌دهد تقصیر آن‌هاست و بنابراین سریع باید اقدامی انجام بدهند تا رفتار بد کودک را متوقف کنند. به همین دلیل هم وقتی‌که نمی‌توانند مانع کودک بشوند، باگذشت زمان احساس آرامششان رفته‌رفته کم و کمتر خواهد شد و درنهایت از کوره در می‌روند و رفتاری از خود نشان می‌دهند که شاید در شرایط عادی فکرش را هم نمی‌کردند که بتوانند با کودکشان این‌گونه رفتار کنند و صحبت کنند.

مسئله اصلی این است؛

درست است که شما نسبت به کودکتان مسئول هستید اما هرگز به‌جای او مسئول نخواهید بود. درک این نکته ظریف می‌تواند بر بهبود روابط شما و کودکتان بسیار مؤثر باشد. اگر قرار باشد شما به‌جای کودکتان مسئول باشید خیلی زود با مشکلات بسیار بزرگی روبرو خواهید شد. کودک شما به‌زودی سعی خواهد کرد که مستقل عمل کند، خودش تصمیم بگیرد، فکر کند و خودش انتخاب کند. این‌گونه چطور شما خواهید توانست که به‌جای او مسئول باشید؟ مگر اینکه کودکتان را همانند یک ربات کنترل کنید.

آیا میدانید والدینی که این حقیقت را نپذیرفته‌اند و دائماً سعی در کنترل کودکشان دارند با چه نتایجی روبرو می‌شوند؟ کودکان این خانواده‌ها یا به این کنترل شدن تن می‌دهند و تبدیل به موجودی می‌شوند که از خودشان هیچ‌ استقلالی، قدرت تفکر و تصمیم‌گیری ندارند که به نظرم اصلاً جالب نیست، و یا زیر بار این کنترل و فشار قرار نمی‌گیرند و در برابر خواسته‌های والدینشان طغیان می‌کنند و کارها و رفتارهایشان کاملاً برعکس آنچه والدینشان از آن‌ها می‌خواهند است.

فکر می‌کنم توانسته باشم شما را متوجه میزان اهمیت مسئله مسئول بودن نسبت به کودکان نه به‌جای آن‌ها کنم؛ بنابراین از این به بعد سعی کنید بر رفتارهایتان بیشتر توجه داشته باشید و به‌گونه‌ای رفتار کنید که مسئولیت هیچ‌کس جز خودتان را بر عهده نداشته باشید. این‌گونه هم آرام‌تر هستید و هم به کودکتان اجازه می‌دهید سالم‌تر رشد کند.

شما تنها مسئول رفتارهای خودتان هستید، بهترین کاری که می‌توانید انجام بدهید این است که خودتان را کنترل کنید و تحت تأثیر هیجان‌های محیط قرار نگیرید. اگر بتوانید به خودتان مسلط باشید و از کوره درنروید، قطعاً خواهید توانست به‌خوبی فکر کنید و رفتار مناسبی را در چنین موقعیت‌هایی از خود نشان بدهید. بالا بردن آگاهی خود، رشد کردن و تکامل شما مستقیماً بر رشد کودکتان مؤثر است و این‌گونه شما به‌خوبی مسئولیتتان را در قبال کودکتان انجام داده‌اید و می‌توانید او را در مسیر رشدش هدایت کنید.

 

ساناز رئوف

3 نظر برای «والدین در برابر کودکشان مسئول هستند»

  • بسیار عالی بود. دغدغه ی شما برای تربیت یک فرزند مستقل که قدرت تصمیم گیری داره از مقاله هاتون کاملا مشخصه.

    یک پیشنهاد هم دارم. کاش این مقاله رو در قالب پادکست هم ارائه کنید. راستش موضوع خیلی خوب و جالبه و احساس کردم وقتی با صدای خودتون این متن ارائه بشه خیلی تاثیرگذارتر هم خواهد بود.

    موفق باشی خواهر عزیز و خوش فکرم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *